Editoriaal Nr. 30

JANUS

"Leeuwen en zebra’s op sterven na dood" – titelde de Vlaamse kwaliteitskrant De Morgen onlangs nog, waarbij werd gesteld dat de populaties van bepaalde grote diersoorten in de (vaak door internationale organisaties zwaar gesubsidieerde) wildparken teruggelopen zijn met 59 % - cijfers die afkomstig zijn van een rapport van de Verenigde Naties. De oorzaak volgens dezelfde bron: "Gebrek aan geld en dus ook aan manschappen om de parken adequaat te beschermen". In tweede (sic!) instantie verwijzen de deskundigen naar de "degradatie" van de natuurlijke habitats" en ten derde naar de "toegenomen handel in bushmeat" – door stroperij dus. We hebben er echt niks op tegen dat de media ook voor de vaak dramatische situaties van habitats en wild in Afrika aan de alarmklok hangen – integendeel zelfs – maar, niet alleen in het Jaar van de Biodiversiteit, zouden we net zo graag zien dat diezelfde alarmklok wordt geluid – liefst permanent – over de achteruitgang van onze eigen habitats en diersoorten. Natuurlijk, een haas is minder sensationeel dan een neushoorn, een patrijs minder spectaculair dan een leeuw en bijgevolg niet redactioneel-commercieel ‘belangrijk’. Zowel van de natuurbehoudkringen als van de jagerij kan nochtans materiaal genoeg worden voorgelegd om meer dan constant op de schrijnende degradatie, de schandelijke verloedering van ons "natuurlijk cultureel erfgoed" te blijven hameren in de hoop dat daartegen eindelijk eens iets effectiefs wordt ondernomen en het niet blijft bij de vaak goedbedoelde maar vaak zo weinig efficiënte ‘bescherming’ in en door het Staatsblad…

Iets effectiefs ondernemen: dat was wat we onlangs in het veld zagen – in alle stilte en zonder mediaheisa. We kuierden met de wagen over een West-Vlaamse binnenweg toen we plots een man zagen die op deze late namiddag bij 35° met een tonnetje op zijn rug zeulde. Het bleken 25 liter water te zijn die moesten dienen om de fazanten- en patrijzenvoederplaatsen van water te voorzien in die verschrikkelijke droogte van de voorbije weken. Het was de jachtheer zelf die zopas van zijn werk was gekomen en zijn jachtwachter hielp die in een ander revierdeel evengoed "beken zweette"… "Eerst ‘de veugels’ verzorgen, dan pas zelf gaan douchen en eten" zo legde hij ons in zijn sappig West-Vlaams uit. En dat de één of andere zangvogel of talrijke insecten meedrinken van dit zo vitale goedje, is perfect meegenomen.

We hebben het zo vaak al gezegd: gelukkig bestaan er nog weidelijke jagers die hun jachtveld en hun wild verzorgen. Zij hebben in hun revier nog haas, fazant, patrijs… en waar kleinwild zit, daagt uiteraard het ‘probleem’ Reinaert op. Maar ook daarmee leert de echte jager leven, die andere kan het gebrek aan jachtbeheer op diezelfde roodrok steken – gelukkig voor hem dat dit prederende ‘alibi’ bestaat…! In verantwoord beheerde revieren zien we overal fazanten- en patrijzenkuikens en op de hooilanden en de eerste stoppels een hartverwarmend aantal jonge hazen. Hopelijk wordt september voor deze laatste soort eens ‘genadig’…!

"Leeuwen en zebra’s op sterven na dood" – wat een contrast met het BP schandaal in de Golf van Mexico dat nauwelijks nog interessant is voor onze Europese media. "Afgezaagd"… Werkt de ‘lange arm’ van deze Britse oliereus zo ver dat zelfs onze radio, tv en kranten er – op hier en daar nog een randberichtje op pag. 24 na - het zwijgen toe doen? Nochtans kan deze grootste olieramp ooit niets anders dan catastrofale gevolgen hebben voor het hele (marine) milieu, effecten die nog tientallen jaren lang zullen worden gevoeld. En toch vernietigde het Amerikaanse Hoog Gerechtshof het moratorium dat de regering Obama voor 6 maanden had uitgevaardigd voor olieboringen op zee…! Protest daartegen gezien?

Het Janusgezicht van de overgecommercialiseerde media: het vergassen van ganzen in Nederland en het barbaarse dierenleed in het kunstmatige raster van de Oostvaardersplassen - "natuurlijk evenwicht" – worden opvallend en bijna unaniem doodgezwegen. Kan u zich voorstellen wat diezelfde media wel hadden gedaan mocht de één of andere onverlaat in Amerika een pelikaan hebben neergeknald voor het oog van een camera of een dolfijn hebben geharpoeneerd…? Juist!

De wolkbreuken van de laatste dagen hebben hier en daar heel wat schade aangericht. Toch hadden ze één voordeel: de zware regendruppels plensden opnieuw zuurstof in het water wat botulisme verhindert. We hebben op enkele uitzonderingen na nog geen melding gekregen van massale sterfte bij eenden en we hopen dat dit blijft duren tot de opening van de jacht op de ook zo lekkere langhalzen. Van dieren houden en ze toch doden! Een Janusgezicht? Allesbehalve want jagen is "puur natuur", een hongerende Afrikaanse bevolking die nog steeds met een rampzalige 4 % jaarlijks aangroeit is dit niet, een door de mens veroorzaakte olieramp allerminst!

De reebronst staat voor de deur – de spannende momenten bij het aanzitten, het bersen of het blatten doen ons zonder enig probleem om 4 uur "’s nachts" opstaan, doen ons vergeten dat we vaak worden ‘opgepeuzeld’ door al dat steek’crapuul’ dat vaak zelfs door de dik opgesmeerde laag afweermiddel door bijt. Toch blijft het zalig, ’s morgens vroeg of ’s avonds laat in het revier, met de capriolen van die vossenwelp die een muis op het afgemaaid hooiland probeert te verschalken, die nog halfdonzige, jonge bosuil die geluidloos op de opleglat van de hoogzit ‘plokt’, die voorziene knopbok die op geen 15 meter van de hoogzit langs komt – nu nog gepardonneerd want eigenlijk al te donker, hoewel de optiek het zeker nog had toegelaten. We zien hem ‘morgen’ wel terug…